Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Aktualne wydanie

Polecamy

Obowiązki i odpowiedzialność administratora danych osobowych w świetle rodo

Obowiązki i odpowiedzialność administratora danych osobowych w świetle rodo
 

Tomasz Banyś (red.), Agnieszka Grzelak, Mirosław Gumularz, Katarzyna Witkowska-Nowakowska

Cena: 128,00 zł

Zamów

Polecamy

Mitologia rodo – konfrontacja z najczęstszymi błędami i absurdami

Mitologia rodo – konfrontacja z najczęstszymi błędami i absurdami
 

Aleksandra Zomerska, Robert Brodzik, Michał Kluska

Cena: 128,00 zł

Zamów

Monitoring wizyjny w gabinecie stomatologicznym

02-06-2020 Autor: Łukasz Drożdżowski

Czym jest przesłanka „niezbędności”? Omówimy to na kanwie orzeczenia niemieckiego Federalnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2019 r. wydanego w sprawie dopuszczalności monitoringu wizyjnego w gabinecie dentystycznym.

 

Obiektywna trudność w nadaniu właściwego znaczenia pojęciu „niezbędności” częściowo może zostać przezwyciężona przez odwołanie się do orzecznictwa sądowego. Wobec braku jakiegokolwiek dorobku orzeczniczego na gruncie udl obecnie pomocna może się okazać analiza uzasadnienia do wyroku niemieckiego Federalnego Sądu Administracyjnego (Bundesverwaltungsgericht) z 27 marca 2019 r. (BVerwG 6 C 2.18, ECLI:DE:BVerwG:2019:270319U6C2.18.0) wydanego w sprawie dopuszczalności monitoringu wizyjnego w gabinecie dentystycznym.

 

Stan faktyczny

 

Sprawa sięga jeszcze 2012 r. Skarżąca jest osobą prowadzącą gabinet stomatologiczny. W okresie objętym sporem sądowym gabinet znajdował się na pierwszym piętrze budynku, w którym oprócz innych praktyk lekarskich prowadzony był również oddział dzienny psychiatryczny. Gabinet składał się z poczekalni oraz pomieszczeń zabiegowych. Drzwi do gabinetu nie były zamykane w czasie jego godzin otwarcia. Chociaż w gabinecie było zatrudnionych 8 osób, często – z uwagi na podejmowane czynności zabiegowe – osoby te nie były w stanie bezustannie obsługiwać punktu przyjmowania pacjentów (recepcja). W poczekalni natomiast, jak również w dwóch pomieszczeniach zabiegowych w sumie zainstalowane były trzy kamery IP (tj. kamery przekazujące obraz w czasie rzeczywistym za pośrednictwem sieci IP).


Obrazy z zainstalowanych kamer IP – wyłączywszy pomieszczenia zabiegowe, gdzie dopiero planowano uruchomienie monitoringu na podstawie uprzedniej pisemnej zgody pacjentów – wyświetlane były na monitorach znajdujących się w pomieszczeniach zabiegowych, do których dostęp – przy użyciu hasła – mieli jedynie wyznaczeni pracownicy gabinetu. Chociaż używany przez skarżącą system monitoringu wizyjnego był wyposażony w funkcję zapisu, według twierdzeń skarżącej, z funkcji tej de facto nie korzystano.


Zgodnie z obowiązującą w gabinecie koncepcją monitoringu jego wdrożenie miało na celu umożliwienie prewencji, ochrony pacjentów, pracowników oraz właściciela gabinetu przed przestępstwami, w szczególności przeciwko przestępstwom majątkowym i napadom fizycznym. Ponadto miało to służyć ochronie dostępu do części gabinetu zarezerwowanych tylko dla jego pracowników. Wreszcie wdrożenie monitoringu było podyktowane ochronie pacjentów wymagających szczególnej opieki, którzy przebywali w poczekalni, oczekując na dalszą część zabiegu.


Informacja o użyciu systemu monitoringu wizyjnego zamieszczona była na drzwiach do gabinetów zabiegowych, które dopiero miały być objęte tym systemem. Również na zewnętrznej stronie drzwi wejściowych do gabinetu oraz na filarze przy recepcji zamontowany był słowno-graficzny znak o prowadzonym monitoringu wizyjnym. Co istotne, zakresem monitoringu wizyjnego zainstalowanego w poczekalni objęte były nie tylko korytarz prowadzący od drzwi wejściowych do recepcji oraz obszar samej recepcji (obejmujący zarówno część przeznaczoną dla pacjentów, jak i pracowników gabinetu, tj. część za ladą recepcyjną), ale również miejsca siedzące wyznaczone dla pacjentów oczekujących na zabieg.

 

Przebieg postępowania poprzedzającego wydanie orzeczenia Bundesverwaltungsgericht

 

Bieg sprawy zainicjowany został przez organ nadzoru właściwy dla landu Brandenburgia na skutek anonimowej skargi jednego z pacjentów gabinetu. Po przeprowadzeniu odpowiedniego postępowania wyjaśniającego organ ten, w drodze decyzji z 16 października 2012 r., zakwestionował dopuszczalność monitoringu wizyjnego zarówno w pomieszczeniach zabiegowych, jak i w tej części recepcji, która nie obejmowała miejsc, w których mogli przebywać wyłącznie pracownicy gabinetu (tj. obszar za ladą recepcyjną).

 

Wobec nieuwzględnienia sprzeciwu w administracyjnym toku instancyjnym skarżąca wniosła skargę do sądu administracyjnego w Poczdamie (Verwaltungsgericht Potsdam). Ten zaś wyrokiem z 20 listopada 2015 r. (Az: VG 9 K 725/13) uwzględnił ją jedynie w zakresie niedopuszczalności instalacji monitoringu w pomieszczeniach zabiegowych. Z uwagi na dopiero planowane uruchomienie monitoringu pomieszczeń zabiegowych nie doszło bowiem jeszcze do przetwarzania danych. Skarżąca, kwestionując zaś wyrok sądu pierwszej instancji, wniosła następnie skargę do Wyższego Sądu Administracyjnego Berlin-Brandenburg (Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg), który wyrokiem z 6 kwietnia 2017 r. (Az: OVG 12 B 7.16) utrzymał w mocy orzeczenie sądu pierwszej instancji. Ostatecznie skarżąca wniosła skargę rewizyjną do Federalnego Sądu Administracyjnego (Bundesverwaltungsgericht), który oddalił skargę w całości oraz przyznał zasadność rozumowaniu sądu drugiej instancji.

 

[...]

 

Autor jest radcą prawnym, absolwentem prawa na Uniwersytecie Łódzkim, programów LL.M. na Westfälische Wilhelms-Universität Münster oraz Chicago-Kent College of Law; autorem publikacji poświęconych m.in. tematyce prawa ochrony danych osobowych oraz prawa ochrony konsumentów.

_____________________________________________________________________________________________________________________________________

Informacje o cookies © 2019 PRESSCOM Sp. z o.o.