Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.

Polecamy

Obowiązki i odpowiedzialność administratora danych osobowych w świetle rodo

Obowiązki i odpowiedzialność administratora danych osobowych w świetle rodo
 

Tomasz Banyś (red.), Agnieszka Grzelak, Mirosław Gumularz, Katarzyna Witkowska-Nowakowska

Cena: 128,00 zł

Zamów

Polecamy

Mitologia rodo – konfrontacja z najczęstszymi błędami i absurdami

Mitologia rodo – konfrontacja z najczęstszymi błędami i absurdami
 

Aleksandra Zomerska, Robert Brodzik, Michał Kluska

Cena: 128,00 zł

Zamów

Monitoring wizyjny w lesie

13-11-2020 Autor: Łukasz Drożdżowski

Instalacja monitoringu wizyjnego w lesie rodzi szereg ryzyk związanych z naruszeniem praw i wolności osób odwiedzających las. Chociaż las jest zwykle miejscem ogólnodostępnym, na etapie projektowania zasad przetwarzania należy uwzględnić oczekiwania w zakresie prywatności osób, które go odwiedzają.

 

Instalacja urządzeń, które służą do monitoringu wizyjnego w lesie, może prowadzić do realizacji wielu celów. Do najczęściej występujących należą: zapobieganie powstawaniu pożaru, ochrona mienia, obserwacja zwierząt, ochrona zwierzyny i zwalczanie szkodnictwa leśnego. W większości z nich będziemy mieli do czynienia z nieodzownością stosowania przepisów o ochronie danych osobowych. Odmienność celów przetwarzania danych osobowych pochodzących z monitoringu leśnego, determinująca różne reżimy przetwarzania, wymaga zatem odrębnego podejścia wobec każdego z nich.


Zapobieganie powstawania pożaru


Obowiązkiem u powstawaniu każdego właściciela lasu jest wykonywanie zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów w lesie (art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach – dalej: ul). Wykrywanie pożaru oraz ustalenie miejsca i czasu jego powstania może nastąpić dzięki monitoringowi typu smoke detection. Z uwagi jednak na to, że urządzenia tego typu najczęściej instalowane są na wieżach obserwacyjnych, zaś obsługujący je algorytm ukierunkowany jest wyłącznie na detekcję dymu z relatywnie dużej odległości, trudno w tym przypadku mówić, aby korzystanie z tego rodzaju systemu monitoringu wizyjnego implikowało stosowanie przepisów o ochronie danych osobowych. O ile jednak potencjalnie mogłoby dojść do utrwalania informacji o zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osobie fizycznej, o tyle nieodzowne stanie się stosowanie rodo.


Ochrona mienia  państwowego


Lasami stanowiącymi własność Skarbu Państwa (mienie państwowe) zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe (dalej: Lasy Państwowe), które jest państwową jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. W skład Lasów Państwowych wchodzą nadleśnictwa, które zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 4 ul prowadzą samodzielnie gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu oraz odpowiadają za stan lasu, w tym organizują ochronę mienia. Wprowadzenie monitoringu wizyjnego – w celu zapewnienia bezpieczeństwa lasu jako mienia państwowego – możliwe jest na podstawie art. 5a ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zasadach zarządzania mieniem państwowym. W rezultacie: •o możliwości wprowadzenia monitoringu wizyjnego każdorazowo rozstrzyga spełnienie przesłanki „konieczności”; jej spełnienie zajdzie dopiero w sytuacji, w której wprowadzenie innych, mniej ingerujących w prywatność osób fizycznych form zabezpieczeń mienia nie pozwoli na skuteczne wykonanie ustawowego obowiązku ochrony mienia; •co do zasady, okres retencji nagrań z monitoringu – obejmujących tylko obraz – nie może wynosić więcej niż 3 miesięcy;•konieczne jest wprowadzenie widocznych i czytelnych informacji o monitoringu; •wymagane jest stosowanie środków zabezpieczających przetwarzanie danych osobowych, w szczególności uniemożliwiających ich utratę lub bezprawne rozpowszechnienie, a także wykluczających ich udostępnienie osobom nieuprawnionym.

 

Ochrona mienia prywatnego


Lasy prywatne w Polsce stanowią około 20% ogólnej powierzchni leśnej kraju. Można zakładać, że obszar lasów prywatnych będzie się stale powiększać, zwłaszcza że za las uznawana jest zwarta powierzchnia co najmniej 0,10 ha, pokryta roślinnością leśną (uprawami leśnymi). Jednocześnie art. 6 pkt 3 ul dość szeroko traktuje „właściciela lasu”. Jest nim bowiem nie tylko osoba fizyczna lub prawna będąca właścicielem lasu, ale również jego użytkownik wieczysty oraz osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, która jest posiadaczem samoistnym, użytkownikiem, zarządcą lub dzierżawcą lasu.

 

Wszystkie te podmioty mogą zatem swobodnie decydować o zasadach wstępu do lasu. W sytuacji zaś udostępnienia powierzchni lasu dla osób trzecich o możliwości wprowadzenia monitoringu wizyjnego na terenie lasu każdorazowo rozstrzygać będą przesłanki przetwarzania danych osobowych w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. f rodo.


O ile ochrona własności zwykle będzie korespondowała z prawnie uzasadnionym interesem właściciela lasu, o tyle ustalenie spełnienia wymogu niezbędności oraz nadrzędności ochrony jego własności nad interesami osób odwiedzających las może okazać się utrudniona. Trzeba bowiem wziąć pod uwagę, że w polskich warunkach szerokiego dostępu do lasów oraz towarzyszącego temu swoistego poczucia względnej „leśnej” prywatności osoba odwiedzająca otwarty dla wszystkich prywatny las nie zawsze będzie miała rozsądne przesłanki, aby spodziewać się, że jej odwiedziny w lesie będą się wiązały z przetwarzaniem jej danych osobowych w drodze monitoringu wizyjnego. Zwłaszcza że wykonanie obowiązku informacyjnego, o którym mowa w art. 13 rodo na większych obszarach leśnych może okazać się poważnie utrudnione. Trudno przy tym znaleźć w prawie polskim odpowiednik skandynawskiego Allemansrätten, tj. prawa do kontaktu z naturą, obejmującego również prywatne lasy.

 

Obserwacja zwierząt


Dość popularną formą monitoringu wizyjnego instalowanego przez prywatnych właścicieli lasów stają się ostatnio tzw. wild­life camera, dzięki którym można obserwować dziko żyjące zwierzęta. Oczywiste jest jednak, że przy okazji rejestracji obrazu może dojść do rejestracji osób odwiedzających las. Stąd zwykle nie znajdzie zastosowania wyłączenie, o którym mowa w art. 2 ust. 2 lit. c rodo (czysto osobisty charakter przetwarzania), jako że zakres monitoringu będzie również rozciągać się na przestrzeń dostępną dla odwiedzających las (wyrok TSUE z 11 grudnia 2014 r., František Ryneš przeciwko Úřad pro ochranu osobních údajů, C-212/13, teza 33).
Poszukując zatem podstawy przetwarzania danych, można w tym zakresie rozważyć zastosowanie art. 6 ust. 1 lit. f rodo. Trudność w korzystaniu z tej podstawy przetwarzania – oprócz stwierdzenia niezbędności monitoringu oraz nadrzędności interesu właściciela lasu w obserwacji zwierząt nad interesami lub prawami i wolnościami odwiedzających las (prawo do swobodnego przebywania na łonie natury) – może jednak wiązać się z ustaleniem, czy interes prywatnego właściciela lasu ogólnodostępnego (obserwacja dziko żyjących zwierząt za pomocą monitoringu wizyjnego) jest prawnie uzasadniony? Niewątpliwie ocena ta powinna wówczas uwzględniać możliwość rozwijania zainteresowań samego właściciela na temat dzikich zwierząt oraz prowadzenia w tym zakresie odpowiednich badań.

 

[...]

 

Autor jest radcą prawnym, absolwentem prawa na Uniwersytecie Łódzkim, programów LL.M. na Westfälische Wilhelms-Universität Münster oraz Chicago-Kent College of Law; autorem publikacji poświęconych m.in. tematyce prawa ochrony danych osobowych oraz prawa ochrony konsumentów.

_____________________________________________________________________________________________________________________________________

Informacje o cookies © 2019 PRESSCOM Sp. z o.o.